نتایج جست جو "هنوز" در سایت 100هنر

ورق طلا روی بوم جواد یوسف زاده ۱۴۰۱

ی بوم سایز 100 در 70

ن غم تنهایی خوش‌... #در این اثر با استفاده سبکهای مدرن و کلاسیک برآن شدیم که اثری متفاوت با دیگر اثرها خلق شود درست است در کارهای نقاشیخط بروز بودن جذاب است اما هنوز هم اشخاصی هستند که سیاه مشق را بسیار دوست دارند تنوع خوب است اما یادمان باشد هنر اصیل ایرانی هنر خوشنویسی ایست...

حجم #داستان #ادبیات #بازیگری #گویندگی #دوبلاژ

د ماه را از خود عبور می دهی در تو سر گوزنی را دیدم که هنوز شاخ هایش به سمت کوهستان کج بود چشمه ای که پرندگان زیادی را شیر می داد چه طور می تواند مرگ از تو تنها گودالی را پر کند. شاعر : مرحوم #غلامرضا_بروسان #سورئال #فاین_آرت #عکاسی #حورا_حقشنو

لِ تو نیست ، پس صدای نفَسَت ، از کجا می پیچد در گوشم .. از کدامین گوشه ، برقِ چشمانِ سیاهِ تو هنوز .. روشنی بخشِ شبِ تارِ من است ..؟ تو نمردی بابا .. ما فقط گم شده ایم ، من تو را خواهم یافت

از، ترانه سرا و پیانیست مکزیکی. به گفته ولاسکوئِز این ترانه که معنی آن (مرا زیاد ببوس) است، وقتی ساخته شده که وی هنوز بوسیده نشده بوده و فکر می کرده است که بوسیدن گناهی بزرگ است. این ترانه توسط افراد و گروههای مشهوری از جمله Andrea Bocelli# (خواننده ایتالیایی) و گروه مکزیکی Trío Los Panchos# اجرا شده است.

ی سنتی با قدمتی بیش از هفتصد سال در این کوچه هنوز زنده است.

ز ازش استفاده می شد. هیچ عددی در کار نیست، فقط یه سری علامت که برای خودش کاملا مشخصه.

اسمان را در انتهای آوازهایش بی محابا سر بکشد...  هر نیمه شب  کمی مانده به لبهایم از دستهایم می گریزد و باچشم هایی مه آلود  گونه های خیس ماه را  از پشت پنجره ،پاک میکند…! در من پرنده ایست  که شاخه شاخه تنهایی هایم را  نوک می زند … دیوارها از لبخند او پر می شوند  و برگ برگ بر قامت بلند تلخ ام زرد که می خندد دردهایم، یکی  یکی ،بیدار می شوند.. در من پرنده ای ست غمگین که هنوز شعر نشده است…!  . کاظم پارسای

هنوز آزارم میدهد

یگر پرنده نیست ای بینوا درخت آیا خبر ز خویش نداری هنوز هم!؟ #نادر_نادرپور

ض کن که بعضی از اینجا دور حتی نان از سفره,کلمه از کتاب,شکوفه از انار و تبسم از لبانمان گرفته اند با رویاهامان چه میکنند!؟ #سید_علی_صالحی

ی خونه ای دِنج که بُبو تنگِ غروبو موجِ دیریا تو اُتاکِ خوم بیارُم...

بی تورا به رخم من! تنها! غمگین درسکوتی بی انتها هنوزچشم به در دوخته ام که شاید دروغ باشد رفتنت.

به بر اما چه فایده کان سرو گلعذار نیآمد به بر هنوز

نقلی از اثر فاخر استاد مجتبی ملک زاده عزیز 🌷

ه من، پاییز می شود. ABS

گرد بام و در من بی ثمر می گردی انتظار خبری نیست مرا نه ز یاری نه ز دیار و دیاری باری برو آنجا که بود چشمی و گوشی با کس برو آنجا که تو را منتظرند قاصدک در دل من همه کورند و کرند دست بردار ازین در وطن خویش غریب قاصد تجربه های همه تلخ با دلم می گوید که دروغی تو ، دروغ که فریبی تو. ، فریب قاصدک هان، ولی ... آخر ... ای وای راستی آیا رفتی با باد ؟ با توام ، آی! کجا رفتی ؟ آی راستی آیا جایی خبری هست هنوز ؟ مانده خاکستر گرمی ، جایی ؟ در اجاقی طمع شعله نمی بندم خردک شرری هست هنوز ؟ قاصدک ابرهای همه عالم شب و روز در دلم می گریند

صل هنوزت مصور است) تصویر به وجود آمده اتفاقی است

۴ تکنیک برجسته ورق طلا اکرولیک و سیاه مشق خط نستعلیق اجرا روی بوم دیپ ۴سانت

ن ایران متن اثر: همه عمربرندارم سراز این خمار مستی که هنوز من نبودم‌که تو در دلمونشستی.....

جایی که زخم‌ها خاموش نمی‌شوند، بلکه به نیروی برخاستن تبدیل می‌گردند. «ز پس صبر ترا او به سر صدر نشاند» اکریلیک روی بوم | ۱۰۰ × ۸۰ سانتی‌متر محمد ابراهیمی — ساری | ۲۴ تیر ۱۴۰۵ استیتمنت اثر «صدر صبر» تلاشی است برای تصویر کردن لحظه‌ای که انسان پس از فرسایشِ درونی، به آستانه‌ی دگرگونی می‌رسد. توده‌های تیره‌ی مرکزی، یادآور سنگینی رنج و آشفتگی‌اند؛ در حالی که حرکت‌های سیال و روشن در بخش بالایی، نشانه‌ی گشایش و صعود تدریجی روح هستند. قرمزِ نهفته در پایین اثر، ردّ زخمی است که هنوز خاموش نشده، اما دیگر مانع برخاستن نیست. این تابلو بر این باور شکل گرفته است که صبر، تنها تحمل کردن نیست؛ بلکه نیرویی است که انسان را از دل تاریکی به جایگاهی تازه می‌رساند. الهام‌بخش اثر، مصرع «ز پس صبر ترا او به سر صدر نشاند» بوده است؛ روایتی از رنجی که به شکوه ختم می شود #تابلو #نقاشیخط #سبک #هنر #محمد_ابراهیمی_جویباری⁩

؛ فایل اثر امیدی که حتی در تاریک‌ترین لایه‌ها تداد نوری طلایی جریان یافته‌اند؛ گویی واژه‌ها به‌جای خوانده‌شدن، زیسته می‌شوند. این اثر، گفت‌وگویی‌ست میان انسان و روشنایی؛ میان انتظار و وعده. جایی که شاعرانه می‌گوید: «من و خورشید را هنوز امید دیداری هست» ⸻ 📝 Artwork Description (EN) Encounter hope— a hope that persists even within layers of darkness. Flowing calligraphic forms move through a golden current, as if words are not meant to be read, but experienced. This artwork becomes a dialogue between the human soul and light, between longing and promise. A poetic affirmation remains at its core: “ill hold hope for a meeting.” ⸻ 🎨 مشخصات 🖌 اکریلیک روی بوم | Acrylic on canvas 📐 120 × 80 cm 📝 Text: “من و خورشید را هنوز امید دیداری هست” 🎨 محمد ابراهیمی جویباری | Mohammad Ebrahimi

«هو» در این اثر نه یک واژه، بلکه یک حرکت است. حرکتِ بی‌آغاز و بی‌پایانی که از مرکز بوم می‌جوشد و لایه‌به‌لایه گسترده می‌شود؛ مانند نفسی که جهان را برای اولین‌بار از عدم به حضور آورد. گره‌های سیال و منحنی‌های قدرتمند، نمادی از چرخش هستی هستند؛ چرخشی که در عرفان، از آن به عنوان رقصِ روح و بازگشت هر چیز به اصل خود یاد می‌شود. تک‌رنگ بودن اثر، عامدانه انتخاب شده تا مخاطب از رنگ عبور کند و مستقیم با جوهر حرکت و نفس روحانی «هو» مواجه شود. این تابلو دعوتی است به شنیدن صدایی که شنیده نمی‌شود؛ صدای همان «نفَس نخست» که هنوز در همه چیز می‌وزد. — اثر یکتا – خلق شده توسط محمد ابراهیمی جویباری

اندر خم یک کوچه ایم مهر ۱۴۰۳ ساری #میکس_مدیا #محمد_ابراهیمی_جویباری #تابلو #نقاشیخط