نتایج جست جو "پاک" در سایت 100هنر

خوان #علیرضا_پاکنیا #تار #سه_تار #آموزش_موسیقی #آموزش_تار_سه_تار #موزیک #موسیقی_سنتی #پاکنیا

یقی_اصیل #موزیک #آموزش_موسیقی #آموزشگاه_موسیقی_نغمه_خوان

رم ایستاد و شیشه ی اتومبیلش را داد پایین و گفت سلام عزیزم بیا اینم روزانَت اما نمیدانست دیشب تمام شانسیها را نوشته بودم دوستت دارم!!! نمیدانست تمام زندگیم را دیشب باز کردم و تمام درآمدم را نوشتم دوستت دارم امروز هم گرسنه هستم اما پولهایی که دادی خرج نمیکنم! همه را قاب گرفته ام!شاید روزی کنارم پیاده راه رفتی!اگر پیاده راه رفتی!احساس پاک دخترانه ات را میان حریر امانت میان صندوقچه ی اسرارم نگاه خواهم داشت. قطره قطره اشکهایت در آینده نهیب میزند هر لحظه امانت را.صندوقچه را میان ابریشم دوست داشتنت پیچیده ، در وجود همچو برگ گلت نگه میدارم!اینها پاکی هر چه هستی من است...

عیانیم ما حامل اسرا لَدُن بوده و لیکن معنای رموزیم که خود سر جهانیم وامانده و غافل ز معمای وجودیم گمگشته درون خلاء گنگ زمانیم یک قطره ز مینای جلال جبروتیم ناپاکترین پاک ، که از رطل گرانیم لاینفک از عامل و علیّت عشقیم منفک شده از خویش و اسیر خفقانیم پا در قدم کوی عدم برده و اما مقصود همینجاست بسوی چه روانیم؟ ما آینه علت خویشیم و دریغا از طایفه مدعیانیم و ندانیم با سلسله ی سفسطه آلوده نفسیم معنای حقیقت ز پس پرده نخوانیم حلاج انالحق زد و ما قال انالحق الحق که هم او بود و چو او ما نتوانیم #امیدنورانی_فانی

لو: پاستل و رنگ پلاستیک روی مقوا

ده و در مرز شلمچه از او عکاسی کردم

ر پاک تواند رخ جانان دیدن که در آئینه نظر جز به صفا نتوان کرد شعر: #حافظ خط: #اکبرنژاد

اسمان را در انتهای آوازهایش بی محابا سر بکشد...  هر نیمه شب  کمی مانده به لبهایم از دستهایم می گریزد و باچشم هایی مه آلود  گونه های خیس ماه را  از پشت پنجره ،پاک میکند…! در من پرنده ایست  که شاخه شاخه تنهایی هایم را  نوک می زند … دیوارها از لبخند او پر می شوند  و برگ برگ بر قامت بلند تلخ ام زرد که می خندد دردهایم، یکی  یکی ،بیدار می شوند.. در من پرنده ای ست غمگین که هنوز شعر نشده است…!  . کاظم پارسای

خاطرم مانده است ومن بازهم فراموش میکردم که محبت ف تشدید دارد!! نویسنده و دکلماتور : شیدااصغرزاده..اثری به گرمی تابستان

کنم همه دریا را از قطره های اشک ، پاک می نویسم بر ابر ، از طلوع ، از خورشیدِ بی باک --------------------------- بوتۀ تاک ، بردیا امین افشار

، زمستان در تابش خورشید می نهد شکوفۀ سرخ ، دختر بهار بر گیسوان می خواهم که وزی ، بر زاغه ها بهار نفوذِ زمستان را ، بر دلها کُنی مَهار بر خِرقۀ سیاه ، بپوشانی رنگ سبز ببارانی از ابرها ، باران عشق و افتخار می خواهم ، گلباران کُنی پستوهای سرد را بپاشی بر زمین ، بذرِ دلهای مرد را می خواهم ، که برگیری دستمالی از حریر کنی پاک از رخساره ، اشک و درد را دیریست دنیای من ، میکند خیالت را آرزو عدالت گوئی گم گشته ، در کفه های ترازو آه مظلوم ندارد توان ، تا رسد بر آسمان حرفی هم هست اگر ، از پول است و زور بازو کی میشکفد گلهای سرخت ، می زند نهالهایت جوانه ؟ کی می کنند پرواز ، پرستوهایت در حیاط خانه ؟ مهرت ای بهار ، کی میکند گذر از کوچه های ما ؟ کی میشوی همدم بوته های خشک ، بی حرف و بهانه ؟ ------------------------- بیا بهار ، بردیا امین افشار

به درد کاری نمی‌خورند. همه‌شان بد تحصیل کرده‌اند، به طور جدی مطالعه نمی‌کنند، درباره‌ی علوم فقط پر حرفی می‌کنند، از هنر هم کم سر در می‌آورند. همه‌شان خودشان را می‌گیرند و با قیافه‌ی جدی، گنده‌گویی و فلسفه‌بافی می‌کنند؛ حال آن که پیش چشمشان کارگرها غذا ندارند و چهل نفری در یک اتاق نامناسب می‌خوابند، توی ساس و تعفن و گند و رطوبت و ناپاکی اخلاقی می‌لولند … پر واضح است که همه‌ی حرف‌های قشنگ‌مان فقط برای آن است که سر خودمان و دیگران شیره بمالیم!

۱۴۰۴ قاب شده

لق اثر: ۱۴۰۴ قاب شده

خلق اثر: ۱۴۰۴ بر روی قاب مشکی