نتایج جست جو "بید" در سایت 100هنر

جموعه (( بیدل در پاییز )) #او #خطنقاشی #نقاشیخط #خوشنویسی #خوشنویسینوین #کرشمه #کرشمهشیرین #کرشماه #تایپوگرافی

رفت.. یاد تو می رفت ما عاشق و بیدل بدیم... پرده بر انداختی کار به اتمام رفت... اکریلیک و ورق طلا روی بوم جواد یوسف زاده 1399 فروخته شد

نا #۱۰۰*۷۰

ند تبریک عرض نموده ، سلامتی و طول عمر شما و خانواده ی محترمتان را از خداوندمهربان آرزومندم . لحظاتتان بهارانه و سبز و شادمانه (ارادتمند : بهمن بیدقی)

کاغذ #آهار-مهره ابعاد35*50

افظ) ۲۰×۳۰ کاغذ آهارمهره دست ساز ابعاد قاب: ۵۰×۷۰ قاب چوبی

0 × 40 متن خوشنویسی شده : ما را زبان شکوه ز بیداد یار نیست هر چند آتشــــیم ولی بی زبانه ایـم

شم را باز کنید ، آیتی بهتر از این میخواهید ؟ می شنیدم که بهم می گفتند : سحر میداند ، سحر . ! #سهراب

بعاد: ۶۵×۱۰۵

۰*۷۰ #مولانا #اکریلیک_روی_بوم

و این بیداری ام. #عاشق_اصفهانی @romeoandjulietlove

بر #دست #معشوق #سالار_مسائلی

. «ترانه ی تو، تنها تو» تویی آن که نگویمش هرگز شب ها چه بی تابم تو که مانند گهواره مرا در خواب می داری تویی آن که نگویی ام هرگز شب ها کنار من سپری تا سحر شب ها را به سعی خواب و بیداری تنها بی تو بودن برای من تنهاییست تویی تنها که دگر شوی در من گاه آن توست، گه خش خش یک برگ گاه عطری که نماند به پیراهن ببین عشاق تا گفتند آنچه ما نگفتیم فتد به کارشان دروغ و نیرنگ خوشا بی کام جستن کنار هم چنین شکوهی را پاس داریم از رنگ از آغوشم همه آن دیگران را وا نهادم تویی تنها که در من تازه خواهی شد تو از آن منی چون آرزویم نیست هرگز که گردانم تو را یک سر از آن خود بر پایه شعر "ترانه" از ریلکه

اسمان را در انتهای آوازهایش بی محابا سر بکشد...  هر نیمه شب  کمی مانده به لبهایم از دستهایم می گریزد و باچشم هایی مه آلود  گونه های خیس ماه را  از پشت پنجره ،پاک میکند…! در من پرنده ایست  که شاخه شاخه تنهایی هایم را  نوک می زند … دیوارها از لبخند او پر می شوند  و برگ برگ بر قامت بلند تلخ ام زرد که می خندد دردهایم، یکی  یکی ،بیدار می شوند.. در من پرنده ای ست غمگین که هنوز شعر نشده است…!  . کاظم پارسای

ر کشیده توی هوات من نزدیک توأم درست چسبیده به تو پلک بزنی اشک میشم،سر میخورم رو گونه هات" #آسمان_مصطفایی @asemannakook

نِ کوه قوی پیکر دو دلجو مهربان با هم دو غمگین قصه گوی غصه های هر دوان با هم خوشا دیگر خوشا عهدِ دو جانِ همزبان با هم دو تنها رهگذر کفتر نوازش های این آن را تسلی بخش تسلی های آن این را نوازشگر خطاب ار هست : خواهر جان جوابش : جانِ خواهر جان بگو با مهربانِ خویش درد و داستانِ خویش نگفتی ، جانِ خواهر ! اینکه خوابیده ست اینجا کیست ستان خفته ست و با دستان فرو پوشانده چشمان را تو پنداری نمی خواهد ببیند روی ما را نیز ، کو را دوست می داریم نگفتی کیست ، باری ، سرگذشتش چیست پریشانی غریب و خسته ، ره گم کرده را ماند شبانی گله اش را گرگها خورده و گرنه تاجری کالاش را دریا فرو برده و شاید عاشقی سرگشته ی کوه و بیابانها سپرده با خیالی دل نه ش از آسودگی ، آرامشی حاصل نه ش از پیمودن دریا و کوه و دشت و دامانها اگر گم کرده راهی بی سرانجامست مرا به ش ، پند و پیغام است در این آفاق من گردیده ام بسیار نماندستم نپیموده به دستی هیچ سویی را نمایم تا کدامین

ثر فاخر استاد عزیزم مجتبی ملک زاده مهربان 💕

دارد که دست و پای دائم می زند
روی این دریای تند و تیره و سنگین که می دانید
آن زمان که مست هستید از خیال دست یابیدن به دشمن
آن زمان که پیش خود بیهوده پندارید
که گرفتستید دست ناتوانی را
تا توانایی بهتر را پدید آرید
آن زمان که تنگ می بندید
بر کمرهاتان کمربند ‎در چه هنگامی بگویم من ؟
یک نفر در آب دارد می کند بیهوده جان قربان ‎آی آدمها که بر ساحل بساط دلگشا دارید
نان به سفره جامه تان بر تن
یک نفر در آب می خواند شما را
موج سنگین را به دست خسته می کوبد
باز می دارد دهان با چشم از وحشت دریده
سایه هاتان را ز راه دور دیده
آب را بلعیده در گود کبود و هر زمان بی تابیش افزون
می کند زین آبها بیرون ‎گاه سر . گه پا ‎آی آدم ها ‎او ز راه دور این کهنه جهان را باز می پاید ‎می زند فریاد و امید کمک دارد ‎آی آدم ها که روی ساحل آرام ، در کار تماشائید !
موج می کوبد به روی ساحل خاموش
پخش می گردد چنان مستی به جای افتاده ، بس مدهوش
می رود نعره زنان. وین بانگ باز از دور می آید :

ده به لب باز در اوج غمم باز رنجیده تنم من و تاریکی شب من و خاموشی لب منم آن شب زده ی خسته تنم ساده رفتی نشنیدی سخنم منم آن غمزده ی سوخته دلم چشم ها شسته از این بار غمم خواهم این لب به سخن باز کنم مُهر برکَنده از این راز کنم نغمه با نی چو هم ساز کنم قصّه ی عشق تو آغاز کنم باز از خواب تو بیدار شدم تشنه ی لحظه ی دیدار شدم باز با غصّه هم آغوش شدم باز از یاد فراموش شدم در شب سرد بی مهتاب دلت منم آن شمعی که خاموش شدم...

وقتی سیری یا گرسنه یا که بی حالی وقتی بردی یا که می بازی وقتی می خونی شعر تکراری سیگار می چسبد وقت بی یاری شایدم داری یار سیگاری...

دلم تنگ است بیا ای روشن ای روشن تر از لبخند شبم را روز کن در زیر تن پوش سیاهی ها دلم تنگ است بیا بنگر چه غمگین و غریبانه در این ایوان سر پوشیده وین تالاب مالامال دلی خوش کرده ام با این پرستوها و ماهی ها و این نیلوفر آبی و این تالاب مهتابی بیا ای همگناه من درین برزخ بهشتم نیز و هم دوزخ به دیدارم بیا ای همگناه ای مهربان با من که اینان زود میپوشند رو در خواب های بی گناهی و من میمانم و بیداد و بی خوابی ...