نتایج جست جو "تحمل" در سایت 100هنر

مه نعمت فردوس شما ..قیمت عشق نداند قدم صدق ندارد ..سست عهدی که تحمل نکند بار جفا را ....اکریلیک .مرکب . ورق طلا روی بوم

شانی منال مرغ زیرک چون به دام افتد تحمل بایدش

ان گم شد،هنگامی که آرزو ها بزرگ بود و زندگی ارزش زنده بودن داشت، رویایی داشتم که در آن عشق هرگز نخواهد مرد، رویایی داشتم که در آن خداوند بخشنده بود، وقتی جوان و بی باک بودم، وقتی رویا ها پرورانده و مستعمل شده و دور ریخته میشد، غرامتی برای پرداختن نبود، آهنگی نبود که خوانده نشود وشرابی نبود که چشیده نشود، اما ببر ها در شب می آیند، با نعره هایشان، به نرمی تندر،وقتی رویاهایت را می درند، وقتی رویا هایت را به شرم مبدل میکنند،ولی من همچنان در رویای آمدن او هستم، و ما با هم زندگیمان را آغاز خواهیم کرد، اما رویاهایی هستند که نمی توانند تحقق یابند،و طوفان هایی هستند که قابل تحمل نیستند، رویایی داشتم که زندگی ام...بسیار بهتر از این دوزخی هست که در آن زندگی میکتم، بسیار بهتر از آنچه که امروز به نظر می رسد، دریغ که روزگار، رویایی که در قلب داشتم نابود کرده است

اهیمی_جویباری #نقاشیخط شهریور 1400 کولی اکریلیک روی بوم 100 در 100 منم که شهره ی شهرم به عشق ورزیدن محمد ابراهیمی جویباری شکل و شمایل تابلو از در هم ریختگی و حکاکی حروف و کلمات و ایجاد ترکیبی آشفته را نشان می دهد شکلی که از حالات درونی هنر مند برمیخیزد . که خود را جای فردی عاشق تصور می نماید که وجودش در جوش و خروش وصال یار است . حرف واو بزرگ که در وسط تابلو خود نمایی می کند سنبل عاشق یا انسانیست که به احترام معشوقه ی خود سر به زیر آورده و حالتی شبیه افتادگی به خود گرفته است . و نمادی از کلمه ی او ست که اشاره به خدا یا معشوق جاویدان دارد و انسان عاشق پس از تحمل رنج و دست کشیدن از همه ی تعلقات که خطوط موازی که نشان از چنگ انداختن بر تمایلات و تلاش برای رهایی است ، به او دست می یابد و خود او می شود . نام کولی بر گرفته از انسان هایی است که هیج وابستگی ندارند به مادیات و همواره در گذارند . این حس زیبا رو تقدیم شما می کنم

جایی که زخم‌ها خاموش نمی‌شوند، بلکه به نیروی برخاستن تبدیل می‌گردند. «ز پس صبر ترا او به سر صدر نشاند» اکریلیک روی بوم | ۱۰۰ × ۸۰ سانتی‌متر محمد ابراهیمی — ساری | ۲۴ تیر ۱۴۰۵ استیتمنت اثر «صدر صبر» تلاشی است برای تصویر کردن لحظه‌ای که انسان پس از فرسایشِ درونی، به آستانه‌ی دگرگونی می‌رسد. توده‌های تیره‌ی مرکزی، یادآور سنگینی رنج و آشفتگی‌اند؛ در حالی که حرکت‌های سیال و روشن در بخش بالایی، نشانه‌ی گشایش و صعود تدریجی روح هستند. قرمزِ نهفته در پایین اثر، ردّ زخمی است که هنوز خاموش نشده، اما دیگر مانع برخاستن نیست. این تابلو بر این باور شکل گرفته است که صبر، تنها تحمل کردن نیست؛ بلکه نیرویی است که انسان را از دل تاریکی به جایگاهی تازه می‌رساند. الهام‌بخش اثر، مصرع «ز پس صبر ترا او به سر صدر نشاند» بوده است؛ روایتی از رنجی که به شکوه ختم می شود #تابلو #نقاشیخط #سبک #هنر #محمد_ابراهیمی_جویباری⁩