نتایج جست جو "سرود" در سایت 100هنر

با تو سخن می گویم نامت را به من بگو دستت را به من بده حرفت را به من بگو قلبت را به من بده، من ریشه های تو را دریافته ام با لبانت برای همه لبها سخن گفته ام و دست هایت با دستان من آشناست. در خلوت روشن با تو گریسته ام برای خاطر زندگان، و در گورستان تاریک با تو خوانده ام زیباترین سرودها را زیرا که مردگان این سال عاشق ترین زندگان بودند. دستت را به من بده دستهای تو با من آشناست ای دیر یافته! با تو سخن می گویم بسان ابر که با طوفان بسان علف که با صحرا بسان باران که با دریا بسان پرنده که با بهار بسان درخت که با جنگل سخن می گوید زیرا که من ریشه های تو را دریافته ام زیرا که صدای من با صدای تو آشناست من درد مشترکم...

اثر: رنگ روغن توضيح: سكه ساسانی Artwork Title: buran Artist name: samin zamani Year of completion: 2019 Dimensions: 140*140 cm material: oil on convas پوراندخت به معنای دختری با چهره گلگون، نخستین زنی که در ایران بر تخت شاهی تکیه زد پوراندخت حاصل ازدواجی بود که ادیبان و شاعران در وصفش منظومه «خسرو وشیرین» را سرودند پدرش خسرو پرویز شاهنشاه ساسانی، مادرش زنی اهل ارمنستان به نام شیرین که سوگلی شاه بود.

ا نام خاطرات کودکی

ید هادیزاده

ا خواهد گرفت روزی که کمترین سرود بوسه است وهر انسان برای هر انسان برادری ست روزی که دیگر درهای خانه شان را نمی بندند قفل افسانه ییست وقلب برای زندگی بس است روزی که معنای هر سخن دوست داشتن است تا تو به خاطر آخرین حرف دنبال سخن نگردی روزی که آهنگ هر حرف،زندگی ست تا من به خاطر آخرین شعر رنج جستجوی قافیه نبرم روزی که هر لب ترانه ییست تا کمترین سرود،بوسه باشد روزی که تو بیایی،برای همیشه بیایی ومهربانی با زیبایی یکسان شود روزی که ما دوباره برای کبوترهایمان دانه بریزیم ومن آن روز را انتظار می کشم حتی روزی که دیگر نباشم

های کوچک غربت» به چاپ رسید. شعر «رستاخیز» شعر حرکت نیست، اما نحوه سروده‌شن آن به گونه‌ای است که می‌تواند تولد شعر حرکت را در آینده بشارت دهد و روی همین اصل است که باید آن را پیش شعر حرکت بدانیم.

یرد، می اندیشد: « بردگان ناتوانایی که می سازند دیوار بزرگ شهر را هر یکی زانان که در زیر آوار زخمه های آتش شلاق داده جان مرده اش در لای دیوار است پنهان» آنی از این دلگزا اندیشه ها راه خلاصی را نمی داند زن چینی او، روانش خسته و رنجور مانده است با روان خسته اش رنجور می خواند زن چینی، در نخستین ساعت شب:« در نخستین ساعت شب هر کس از بالای ایوانش چراغ اوست آویزان همسر هر کس به خانه بازگردیده است الا همسر من که ز من دور است و در کار است زیر دیوار بزرگ شهر» در نخستین ساعت شب، دور از دیدار بسیار آشنا من نیز در غم ناراحتی های کسانم؛ همچنانی کان زن چینی بر زبان اندیشه های دلگزایی حرف می راند، من سرودی آشنا را می کن در گوش من دمی از فکر بهبودی تنها ماندگان در خانه هاشان نیستم خاموش و سراسر هیکل دیوارها در پیش چشم التهاب من نمایانند نجلا! در نخستین ساعت شب، این چراغ رفته را خاموش تر کن من به سوی رخنه های شهرهای روشنایی راهبردم را به خوبی می شناسم، خوب می دانم

ط و رنگ؛ جایی که واژه‌ها از قید خوانده شدن رها می‌شوند و به جریان بصری تبدیل می‌گردند. در این اثر، خوشنویسی نه‌تنها زبان کلمات بلکه زبان روح است؛ گویی هر خط و حرکت قلم، تپشی از جان و دلی است که در طلب «تو» جاری شده است. رنگ‌های آبی و سپید، استعاره‌ای از آسمان و بی‌کرانگی هستند؛ بیانی از پاکی، بی‌وزنی و سرسپردگی. این تابلو دعوتی است برای تجربه‌ی حضور در جهانی که در آن «کلمه»، «رنگ» و «احساس» در هم می‌آمیزند و به یک کل یگانه بدل می‌شوند.

ُـک مـیـزدم و شـعــر سـرازیـر مـی‌شـد " بـا هـر نـخ سـیـگار ؛ سـرودم بـیتـی " #یزدان_ماماهانی _🎼🎸گیـــتار بـی‌تــــار🎸🎼_

ُردِگان را از سنگ‌هایشان برمی‌دارند و دست در دستِ خیالِ شعر می روند تا به صبحی دیگر برسند. #چنگیز_رحمتی @ChangizRahmati65

ك : #گواش ، #آبرنگ ، #مدادرنگى و #راپيد اسفند ١٣٩٩ نام اثر: اينجا و آنجا #تصويرگر : ثمين اميرى

ی مجتبی شریف

با از استاد #فاضل_نظری تقدیم به نگاه پُر مهرتان

با دکلمه حامد عقیلی و زیر صدای کار قطعه ی زیبای (با من بمان) از آقای نویان

ه دست می‌گزم و آه می‌کشم آتش زدم چو گل به تن لخت لخت خویش دوشم ز بلبلی چه خوش آمد که می‌سرود گل گوش پهن کرده ز شاخ درخت خویش کای دل تو شاد باش که آن یار تندخو بسیار تندروی نشیند ز بخت خویش خواهی که سخت و سست جهان بر تو بگذرد بگذر ز عهد سست و سخن‌های سخت خویش #خوشنویسی #خطاطی #حافظ #هنر