نتایج جست جو "پیوند" در سایت 100هنر

ایتی شخصی بسیار ملموس پیوندهای طولی وعرضی مستحکم. خوانش حمید هادیزاده

، توسط استاد مظفربیگی در سال ۱۴۰۳ خلق و به زیور تذهیب آراسته شده. این اثر با قلم دو سانت و در اوج قدرت و زیبایی،اجرا شده است. مرنج و مرنجان، سخنی کوتاه اما عمیق از مولانا؛ دعوتی به مهربانی، شکیبایی و پرهیز از آزردن خویش و دیگران. انسان در مسیر زندگی، با رها کردن رنجش‌ها و نیالودن دل دیگران به رنج، به آرامش و تعالی نزدیک‌تر می‌شود. این کلام در پیوند با ظرافت خط نستعلیق و تذهیب نفیس، جلوه‌ای از زیبایی، آرامش و اخلاق ایرانی را به تصویر می‌کشد

ای بالا توسط، استاد مظفربیگی خلق و به زیور تذهیب آراسته شده. بیتی سرشار از شوق وصال و شیرینیِ دیدار؛ لحظه‌ای که دوری به پایان می‌رسد و عاشق و معشوق پس از انتظار، به حضور و آرامش یکدیگر می‌رسند. در این بیان شاعرانه، «دیدار» نماد تحقق آرزو و «بوس و کنار» جلوه‌ای از نهایت مهر، نزدیکی و وصال است. پیوند این مضمون عاشقانه با ظرافت خط نستعلیق و تذهیب نفیس، تصویری از شکوه عشق، وصال و زیبایی می‌آفریند.

وی #پارچه تاریخ خلق اثر: ۱۴۰۳ داستانک: در جنوب شرق این سرزمین در جنگل‌های مانگرو به هنگام جزر، ریشه‌های تنومند درختان سر از آب بیرون می‌آورند. این بهترین زمان برای “یوداگیو” و هم نژادهای شاخ گوزنی‌اش می‌باشد تا با برقراری ارتباطی عمیق، بالاترین سطح انرژی و آرامش را از قلب تپنده‌ی طبیعت با خود همسو کنند. در میان نجواهای باد و زمزمه‌های آب، رازهای کهن جنگل و پیوند با سرآغاز هستی را می‌آموزند. زندگی آن‌ها از کودکی به ریشه‌ی مقدس این درختان گره خورده است؛ گره‌ای که تنها نجواهای جنگل آن را فاش می‌کند. ●هر اثر در این مجموعه دارای داستانکی منحصر به خود می‌باشد که با الهام از مکان‌های جغرافیایی و افسانه‌های اساطیری ، ساخته و پرداخته‌ی تیم ایده پردازی《 لی‌لی 》می‌باشد. #لی‌لی_احمدی #تاپچه #مجموعه_دیوسانان #تابلو_پارچه #نقاشی_مدرن #تابلو_دکوراتیو

تکنیک: اکریلیک روی بوم سال اجرا: مهر ۱۴۰۴ محل خلق اثر: ساری هنرمند: محمد ابراهیمی جویباری ⸻ در این اثر، پیوند میان شور و طراوت بهاری با حضور معشوق به زبان خوشنویسی و لایه‌های رنگی ترجمه شده است. رنگ‌های سرد و آرامِ پس‌زمینه، زمینه‌ای برای تجلی واژه‌ها هستند؛ واژه‌هایی که در پیچ‌و‌تاب خطوطشان، نغمه‌ی تولد، عشق و تداوم زندگی شنیده می‌شود. «تو عید منی، من بهار توام» نه فقط جمله‌ای شاعرانه، بلکه بیانی از توازن روح و طبیعت است؛ جایی که عشق، آغاز هر شکفتن است و انسان، آینه‌ی رویش.

ط و رنگ؛ جایی که واژه‌ها از قید خوانده شدن رها می‌شوند و به جریان بصری تبدیل می‌گردند. در این اثر، خوشنویسی نه‌تنها زبان کلمات بلکه زبان روح است؛ گویی هر خط و حرکت قلم، تپشی از جان و دلی است که در طلب «تو» جاری شده است. رنگ‌های آبی و سپید، استعاره‌ای از آسمان و بی‌کرانگی هستند؛ بیانی از پاکی، بی‌وزنی و سرسپردگی. این تابلو دعوتی است برای تجربه‌ی حضور در جهانی که در آن «کلمه»، «رنگ» و «احساس» در هم می‌آمیزند و به یک کل یگانه بدل می‌شوند.

باستان راوی امری مقدس و تجلی حیات قلمدادشده وصورت اسطوره ای آن از گذشته تا کنون به عنوان کهن الگو در ضمیر بشر جایگاهی قدسی یافته است. طبیعت و عناصرش همواره دغدغه ذهنی ام برای خلق آثارم بوده اند. از دیدگاه من درخت قویترین ، راسخ ترین و استوارترین عنصر طبیعت است.پای در خاک و سر بر آسمان، می بالد وآن دم که بمیرد، می آفریندو با مفاهیمی چون حیات،زایش،مرگ، رستاخیز وزندگی جاودانه،پیوندی تنگاتنگ دارد. #درخت #اسطوره #مرگ #سرامیک #لعاب #زندگی #رستاخیز #ایران باستان #هنرمعاصر