نتایج جست جو "آسمان شب" در سایت 100هنر

ت.. ثبت شده در دشت مسیله و چاپ شده بر روی تخت شاسی (۳ سانت) 50x70 مات

ی و بعد زرد نبودنت شبیه مادری ست که در هیاهوی بازار دست کودکش را رها کرده نبودنت از جنس پرنده ای ست که دیگر نمی خواند مردی که هرگز نمی آید یا آوازی غمگین که زنی -در خود گره خورده- روی تخت، بعد از یک هم آغوشی بی تکرار می خواند. نبودنت را نمی شود خط زد، مثل تکه ابری که متعلق به هیچ آسمانی نیست. #حورا_حقشنو

لم می گیرد همه جا پُر می شود از سکوت و غصّه ها می رسند از راه ... اینجا آسمانش ابریست ستاره هایش خاموش و سکوت شب باز تنهایی را به رخم می کشد ... اینجا بهار بوی پائیز می دهد شکوفه های احساس می ریزند از درخت محبّت و غنچه های عشق گویی میلی به باز شدن ندارند ... اینجا غصّه ها می تازند چشم ها می بارند و جادّه ها در انتظارند ... اینجا در سکوت و خاموشی شب چراغی روشن است دلی بی تاب است و چشمانی بی قرار که آمدنت را انتظار می کشند ... کاش بیایی ...

در این سفر گذر کنم به قایق شکسته ای زنم به موج موی تو چنان رها شوم درآن ، ز هر چه غم حذر کنم به ابروان چون کمان به شوق تکیه می زنم به پلک تو نشینم و هزار خنده میزنم هزار شُکر میکنم در آسمان چشم تو دوباره وصل میشود نگاهِ من ، نگاهِ تو چه رازها چه نازها در آن زلال چَشم تو چه شعرها بگویمت به عشق تو ز چَشم تو ز خام پخته گشته ام ز پیچ و تاب این سفر به بوسه ای از آن لب شراب رنگِ چون شکر ‏ABS

همچو زمین آرمیده اند محتاج نه به خلق و خلایق فقیرشان نی آفریدگار و نه نیز آفریده اند البته منظور شاعر تمامی انسان هایی هستند که صفات برشمرده در شعر را دارا می‌باشند و ابدا اشاره ای به جنسیت نشده است. اما از آنجایی که تصویر به وجود آمده در اثر بیشتر شبیه به عناصر اناث است تا ذکور، این اثر به نام دختر مزین گردید

ری #نیره_باقری

که آسمان به سرکند، به گریه طول هفته را چنین که ابر تا افق ، گرفته صحن آسمان به هفته می کشاند این ، هوای مه گرفته را به تازیان رعد ها سپید پیل ابر را زنند تا بر آورد ، به دیده در سفته را جلوه به شهر می دهد اشک زلال ابرها آب زده است آسمان ، کوچه باد رفته را ز لای لای مرغ شب بخواب نرگس جوان که خواب می کند غزل ، نگاه نیمه خفته را به سینمای این خزان ، به پرده پرده ماه آن معین ببین نمایش ، دو روز عمر رفته رفته را

دیوار سعادتی هست وسعادتمندی وحسادتی؟ که چشم اندازها ازاین گونه مشبک است و دیوارها و نگاه در دوردستهای نومیدی دیدار می کنند و آسمان زندانی ست از بلور؟