نتایج جست جو "آذر ابراهیمی" در سایت 100هنر

گیری درونی انسان معاصر است؛ جایی که حرکت‌های خشن و لایه‌لایه‌ی اکریلیک، با ردّ ظریف کلمات سهراب سپهری تلاقی پیدا می‌کند. نه برای خوانده شدنِ کامل، بلکه برای حس شدن. رنگ‌های خاکی و قهوه‌ای، ریشه‌ها را یادآوری می‌کنند؛ و ضربه‌های آزاد قلم، بی‌قراریِ «دچار بودن» را. این تابلو دعوتی‌ست به پذیرفتنِ گم‌شدگی، چون آغازِ دیدن. ▪️ ابعاد: ۱۲۰ × ۸۰ ▪️ شعر: سهراب سپهری (برداشت از مصرع «دچار باید بود») ▪️ تکنیک: اکریلیک و نقاشی‌خط ▪️ هنرمند: محمد ابراهیمی جویباری ▪️ تاریخ و مکان خلق اثر: ۲۳ آذر ۱۴۰۴ – ساری

اثر #محمد_ابراهیمی_جویباری #تابلو #نقاشیخط #بداهه #سبک_هنری #مرکب_اعتدال

لوص عشق را ثبت کنم؛ لحظه‌ای که انسان، مرز میان دل و جان را از دست می‌دهد و همۀ هستی‌اش تبدیل به یک ندا می‌شود. ترکیب‌بندی، بر پایه‌ی حرکت‌های سیال اکریلیک شکل گرفته تا عمق احساسیِ جمله را در لایه‌های رنگ منعکس کند. انتخاب بوم ۹۰×۹۰ به‌منظور ایجاد فضایی متوازن و نفس‌دار بوده؛ فضایی که بیننده بتواند در آن مکث کند و خود را در جریان احساس رها سازد. این تابلو در آذر ۱۴۰۴، ساری خلق شده است؛ شهری که باران و نورِ سرد زمستانش، بافت احساسی اثر را شکل داده‌اند. این اثر دعوتی‌ست به تأمل، به شنیدن نجوای عشقی که آرام اما پابرجاست، و به یادآوری اینکه گاهی یک جمله، تمام جهان یک انسان می‌شود. — اثر یکتا – خلق شده توسط محمد ابراهیمی جویباری