اثر کامران ایازی در هنر موسیقی : محفل موسیقی

ا تو» تویی آن که نگویمش هرگز شب ها چه بی تابم تو که مانند گهواره مرا در خواب می داری تویی آن که نگویی ام هرگز شب ها کنار من سپری تا سحر شب ها را به سعی خواب و بیداری تنها بی تو بودن برای من تنهاییست تویی تنها که دگر شوی در من گاه آن توست، گه خش خش یک برگ گاه عطری که نماند به پیراهن ببین عشاق تا گفتند آنچه ما نگفتیم فتد به کارشان دروغ و نیرنگ خوشا بی کام جستن کنار هم چنین شکوهی را پاس داریم از رنگ از آغوشم همه آن دیگران را وا نهادم تویی تنها که در من تازه خواهی شد تو از آن منی چون آرزویم نیست هرگز که گردانم تو را یک سر از آن خود بر پایه شعر "ترانه" از ریلکه