اثر یزدان ماماهانی در هنر شعر و داستان : محفل شعر و داستان

ان چفتِ دهانست و نفس‌ها حبس سینه تـنـی دربـنـد ، شـبیـه مـیـلـۀ زنـدان داریـم شبیـه سـاختمـان و دخـمـۀ مـتـروکـۀ تـار : سـرانـجـام سـیاه و تـیـره و ویـران داریـم ببـستنـد رویِ ما ، آبـراهـه‌هـای زنـدگی را ! کنـون آهنگ سـیلاب و سرِ طـغـیان داریـم درین دریای پُر مـوّاج و طوفان‌خیزِ بیداد : خـود مـا ناخـدای کـشتـی و بادبـان داریـم اگـر تــیـغِ سـتـم ، پـرپـر بـکـرد آلالـه‌ای را : به رشـد لالـه‌ای دیـگر ز بُـن ؛ ایـمان داریـم نبـود از جـانـور یا هیـچ موجـودی هـراسی که مـالامـال تـرس از حـیلـۀ انـسان داریـم کشید آهِ‌ نفس‌گیر و بگفت دردمند بی‌پول : ز بی‌پـولی ، جـراحتـهای بـی‌درمـان داریـم کشیـد و کام گرفتـش کامـجـو از دولـت ما چه فرقی بین بخت سوخته و قلیان داریم شدیم‌دشمن‌تر ازبیگانه و برخویش تاختیم ولیـک بـر ادّعـای دوسـتی ؛ اذعـان داریم ! جـهان از پـلـۀ دانـش رسـیـد بـر قـلـۀ رشـد هنـوز ما در کف و اندوهِ آب و نان داریـم ! کـسی هرگز ن